Шельгаммер (Гюнтер-Христоф Schelhammer) — немецкий врач и естествоиспытатель (1649-1712). В 1689 г. получил кафедру ботаники в Гельмштедте, в 1691 г. приглашен профессором анатомии, хирургии и ботаники в Йену, а в 1696 г. — в Киль. Главнейшие его труды: "Introductio in physiologiam" (Гельмштедт, 1681). "Pathologiae generalis disputationes III" (Йена, 1683). "Catalogus plantarum variarum, quas per biennium in hortulo domestico aluit" (Гельмштедт, 1694). "De febrifugorum ratione agendi eta p-plicandi modo" (Йена, 1694). "Programma de imperfectione doctrinae de humoribus corporis humani" (ib., 1694). "De nova plantas in classes digerendi ratione" (ib., 1696). "Analecta anatomica-pathologica in breves theses congesta" (Киль, 1704). "De partibus generationi dicatis et eorum usu" (ib., 1703). "Dissertationes III de corporum per ignem resolutione chimica" (1703). "De humani animi adfectibus, eorum ortu, causis, et inde expectandis in corpore bonis malisque disquisitio" (Киль, 1713).
Источник: Энциклопедический словарь Ф. А. Брокгауза и И. А. Ефрона 1993-2003г.